Inside Africa | Roadtrip Namibië en Botswana – week 2
1915
post-template-default,single,single-post,postid-1915,single-format-standard,ajax_fade,page_not_loaded,,qode_grid_1300,footer_responsive_adv,qode-theme-ver-16.8,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.5.5,vc_responsive

Roadtrip Namibië en Botswana – week 2

Roadtrip Namibië en Botswana – week 2

In het vorige artikel schreef ik over de eerste week van een vier-weekse road trip door Namibië en Botswana. In week 1 reden we van Windhoek naar Sesriem. In week 2 sliepen we op de (naar mijn mening) mooiste camping ter wereld en stonden we oog in oog met HEEL veel olifanten. Lees gauw verder en geniet van de plaatjes!

Dag 7: Sesriem – Swakopmund (G)

Deze dag verliep iets anders dan gepland. We vertrokken vroeg uit Sesriem om naar de kustplaats Walvisbaai en vervolgens Swakopmund te rijden. Dit zouden leuke dorpjes moeten zijn, dus we wouden hier een beetje op tijd aankomen om dit zelf te kunnen beoordelen. De weg was niet optimaal, maar de omgeving was prachtig waar we intens van genoten. Maar toen…

Zo’n 30 kilometer voor Walvisbaai was ik druk aan het “vloggen”, toen ik ineens ons dak voorbij zal vliegen in de achteruitkijkspiegel. Dus ik schrok en zei iets in de trend van “oh mijn god, oh mijn god dat is niet goed!” waarop mijn vriendin reageerde: “Is dat de band?” “Nee, ons hele f**ing dak!!” We besloten om maar even te stoppen. En daar lag ie. Ons dak. Compleet gehavend en verloren. Giechelend stond ik ernaast, niet goed wetend hoe we ons uit deze situatie zouden moeten redden.

Tot ons grote geluk verschenen daar, in the middle of nowhere, als reddende engeltjes aan de verre horizon, onze drie Tanzaniaanse vrienden uit Windhoek. Hoofdschuddend stopten ze de bus en zeiden ze nét iets te vaak “I’m so sorry for you girls”, waardoor onze zorgen toch langzamerhand begonnen toe te nemen. Dit bleek gelukkig niet nodig, want na een klein half uur zat het dak er weer op. Dit keer zonder schroeven, maar met touwen en elastiek. Een tijdelijke oplossing die het tot Swakop zal moeten volhouden waar we de garage van een vriend van hen moesten opzoeken voor een permanentere oplossing. En zo deden we. Onderweg naar Swakop werden we drie keer gebeld door de mannen in kwestie om te controleren of we écht niet harder dan 60 kilometer per uur reden, maar we hebben het gered. Binnen een uur hadden we het dak er weer opzitten, inclusief schroeven voor een totaalbedrag van 15 euro. God bless Tanzanians.

Dit voorval heeft echter wel als gevolg gehad dat wij Swakopmund nauwelijks gezien hebben en ik hier dus niet veel over te vertellen heb. Ze hebben wel een goede garage: als je Swakopmund binnenrijdt, neem de eerste afslag rechtsaf na de brug 😉

 

Dag 8: Swakopmund – Spitzkoppe (H)

Op dag 8 vertrokken we naar Spitzkoppe, wat slechts een korte rit was waardoor we hier al vroeg in de morgen aankwamen. We kwamen aan bij Spitzkoppe Rest Camp. Dit is werkelijk waar de mooiste camping waar ik ooit geweest ben, gelegen aan de voet van de Spitzkoppe: een granieten berg in de Namibwoestijn.  De camping was gigantisch, maar beschikt over hooguit twintig plekken waardoor het voelde alsof je er alleen stond. Tijdens een aflevering van ‘De gevaarlijkste wegen’ met Olcay Gülsen en Robert Kranenborg sliepen ze ook op deze plek! Er was geen wc of douche, maar het was het allemaal waard. Die avond werden we getrakteerd op een prachtige zonsondergang, tijdens welke we ons realiseerden dat dit de eerste keer was sinds onze aankomst in Namibië dat we wolkjes zagen! En zeg nou zelf, wolkjes maken de zonsondergang…

 

Dag 9: Spitzkoppe – Ugab Rhino Camp (I)

De mensen die wij vertelden dat we naar Rhino Camp gingen reageerden vol verbazing vanwege de enge en gevaarlijke weg ernaartoe. Deze weg was ook te zien op RTL 5 in het programma Gevaarlijkste Wegen, dus dit beloofde wat.Voordat we de gevaarlijke weg betraden, maakten we nog een korte stop in Cape Cross wat bekend staat om s ‘werelds grootste zeeleeuwenkolonie. WAUW! De camping zelf zal ook spannend moeten zijn, vanwege de vele bezoeken van leeuwen, neushoorns en olifanten. De weg viel gelukkig mee en we kwamen aan op een mooie camping aan een droogstaande rivier waar verder niemand was. Ook geen olifanten, neushoorns of leeuwen 😉

Ugab Rhino Camp is onderdeel van het Save the Rhino Trust. Het is een aardig prijzige camping (helemaal gezien de weinig faciliteiten die er zijn), maar het geld gaat rechtstreeks naar het fonds. Dit fonds zet zich in voor de bescherming van de zwarte woestijn neushoorns in dit gebied. Neushoorns worden al jaren bedreigd door stropers die neushoorns afmaken vanwege de hoge waarde van de neushoornhoorn. De vraag ontstaat voornamelijk uit Azië (met name Vietnam) waar men gelooft dat de hoorn kanker genezen zal. De hoorn van een neushoorn bestaat voornamelijk uit keratine (net als onze vingernagels en haar) en een geneeskrachtige werking is nooit bewezen. Echter, de vraag naar de hoorns blijft toenemen en daarmee ook de jacht op deze beesten. De stropers schieten de neushoorns neer om vervolgens de hoorns af te snijden en de dieren voor dood achter te laten…

 

Dag 10: Rhino Camp – Twyfelfontein

De volgende dag reden we naar Twyfelfontein. Slechts 275 kilometer, maar vanwege de slechte weg deden we hier zes uur over. In dit gebied, Damaraland, leven verschillende stammen nog op traditionele wijze; zowel Damara en Herrero als Himba’s. Wist je dat Himba-vrouwen zich nooit wassen? Ze smeren zich in met geitenvet en oker waardoor hun huid een donkerrode gloed krijgt. De geur van Himba’s is daarmee ook erg… sterk.

Door het toenemende toerisme zijn vele families meer naar de doorgaande wegen getrokken waar zij souvenirs verkopen of waar je met ze op de foto kan voor een klein bedrag. Het echte traditionele is er wel bij deze groepen wel een beetje vanaf, maar dat maakt de vrouwen niet minder prachtig natuurlijk.

Het plaatsje Twyfelfontein staat voornamelijk bekend om zijn prehistorische rotstekeningen, waarvan sommigen ca. 2500 jaar oud worden geschat. Erg indrukwekkend!

Dag 11-12-13 Etosha (J,B,C)

En toen was het zo ver: safari! Ik heb al aardig wat safari’s mogen doen in Zuid-Afrika, maar ik had al van vele mensen gehoord hoe bijzonder Etosha National Park zal zijn. Het is het grootste nationale park van Namibië en daarmee ook de meest populaire. Echter, doordat het park zo groot is hebben wij geen last gehad van massaal toerisme.

Doordat Etosha grotendeels bestaat uit zoutvlakte met hier en daar lichte bebossing, is het relatief eenvoudig wilde dieren te spotten. Nog nooit zag ik zoveel dieren in zo’n korte tijd. We zagen leeuwen, ontzettend veel olifanten, giraffes, zwarte neushoorns, antilopes, jakhalzen, hyena’s, noem maar op.

Etosha heeft drie kampen waar je kunt overnachten: Namutoni, Halali en Okaukuejo. Deze kampen zijn wel vrij massaal, maar wel een goede manier om zo vroeg mogelijk te kunnen genieten van het safarileven. (Reserveren is een must!) Er is één camping genaamd Olifants Rus. Je kunt hier niet reserveren, dus het is wel een gok om hier naartoe te gaan. Wij waagden het erop en oh wat was het de moeite waard. Naast de camping is een waterhole aangelegd waar je een prachtig uitzicht hebt op de zonsondergang en met een beetje geluk ook op olifanten en andere dorstige dieren. De eerste keer dat ik een olifant heb horen drinken. Kippenvel.

Wij hebben ervoor gekozen de volgende twee nachten buiten het park te verblijven, in Etosha Safari Camp en Sachsenheim guest farm. Allebei betaalbaar en lekker dichtbij Etosha, zodat je op tijd het park in kunt om de vroege safari uurtjes mee te pakken!

 

Dat was week twee! Wil je dit graag zelf een keer beleven? Neem dan contact met mij op via esther@inside-africa.nl zodat ik je kan informeren over mijn volgende reis naar Namibië. Ook voor persoonlijk reisadvies kan je bij mij terecht!

2 Reactie's
  • Maartje
    Geplaatst op 08:37h, 17 april Beantwoorden

    Wat een mooie foto’s! En dat moet schrikken zijn geweest met de daktent, oef. Wij hadden ook in die regio pech met onze 4×4 met daktent. Onze accu hield er in de middle of nowhere aan de Skeleton Coast mee op. En dan maar wachten tot er een x iemand langskomt haha..

    • Esther
      Geplaatst op 07:29h, 18 april Beantwoorden

      Dank je wel! Ja dat was zeker schrikken, maar het was zo bizar dat we zo snel hulp hadden! En ook nog van bekenden haha. Ohh jemig, dat is ook wat! Hoe lang heb je uiteindelijk moeten wachten?

Geef een reactie